Schrijvende zeevrouw
Een vrouw op een schip is in deze tijd nog steeds een bijzonderheid. En als zij dan niet op de brug, maar in de machinekamer werkt, roept dat nog meer verwondering op. Voor mij is het vrij normaal. Ik heb gewoon een vak geleerd en oefen dat uit. Toch ontken ik niet dat een vrouw het leven aan boord 'anders' maakt. Het varen met mannen leverde mij zoveel inspiratie dat ik er boeken over heb geschreven.
Varen en schrijven zijn bij mij vanaf het begin verweven geweest. Toen ik stage liep op een koopvaardijschip stuurde ik mijn belevenissen per fax op naar de krant van de zeevaartschool. De directeur vond dit zo leuk dat hij aanbood de verhalen te bundelen en te laten drukken. Dit resulteerde in een boekje met tien korte anekdotes: de Leerling.
Ik ging de zee op als vierde werktuigkundige (machinist), klom op tot derde en voer de wereld rond. Ik kwam voor het eerst in aanraking met Russen. Op een schip waren zij in zulke grote getale vertegenwoordigd dat alleen de kapitein en ik Nederlanders waren. De Russen leerden me hun taal. Een van hen vond ik erg aantrekkelijk, Boris heette hij. Op hem werd ik verliefd, maar hij zag me niet staan. Van verdriet heb ik toen een verhaal over hem geschreven. Later heb ik ook mijn hond naar hem vernoemd.
Met het boekje 'de Leerling' liep ik op een dag een uitgeverij binnen. Ze zagen wel wat in mij en in 2005 werd mijn novelle over Boris gepubliceerd: 'Rus'.
Ik werkte op veel verschillende schepen, in de zware lading, de bagger, de off-shore. Op een passagiersschip, bij de kustvaart en de koopvaardij. Ik was toen tweede machinist. Op een van mijn reizen op een containerschip kwam ik een heel vreemde stuurman tegen. Zo op het eerste gezicht leek hij doodnormaal, maar hoe meer ik met hem omging, hoe raadselachtiger hij werd. Zijn naam was Sergej. Over hem gaat 'Zwarte Zee', de roman die is uitgegeven bij uitgeverij Nijgh & van Ditmar.
Inmiddels ben ik hoofdmachinist en werk ik op een baggerschuit op de Noordzee.
Mijn volgende roman heeft geen raakpunten met de scheepvaart en speelt zich af in een ijskoud Finland. De hoofdpersoon is een sluitschutter die samen met zijn maatje, een wolf, opereert tijdens de Winteroorlog (1939-1940). Mijn husky Boris staat model voor de wolf en zelf neem ik ski- en schietlessen.
Lezing
Onderwerpen die aan bod kunnen komen zijn:
Hoe is het om als vrouw tussen zestig ruige zeebonken op een eilandje van staal te leven?
De hedendaagse scheepvaart: hoe is het leven aan boord? Bestaat de romantiek van het
varen nog of is het gewoon keihard werken?
Techniek in de scheepvaart.
Hoe milieubewust is de scheepvaart?
Carrièreperspectieven voor een zeeman
Gevaren van het varen: piraterij, verstekelingen, brand op een schip, orkanen, overleven op zee.
De omgang met Filippijnse en Russische bemanningsleden.
Het varen als inspiratiebron voor het schrijven.
Met het oog op mijn nieuwe boek kan ik ook vertellen over de Fins-Russische oorlog,
de Finse skitroepen, hun wapens, sledehonden, overlevingstechnieken tijdens barre koude
en over de beste sluipschutter aller tijden (zie foto).
Fleur van der Laan.
HUUR MIJ IN voor het geven van een lezing
Simo Hayha
